Rak prostaty pojawia się, gdy komórki w prostacie zaczynają się niekontrolowanie namnażać. Prostata to mały gruczoł znajdujący się poniżej pęcherza, który bierze udział w produkcji nasienia. Większość nowotworów prostaty rozwija się powoli, ale niektóre rozwijają się szybciej i mogą rozprzestrzeniać się poza prostatę.
Wczesny rak prostaty często nie daje żadnych objawów. Niektóre nowotwory mogą nigdy nie stać się groźne, podczas gdy inne wymagają szybkiego leczenia. Znajomość stadium zaawansowania, stopnia złośliwości i sposobu rozwoju nowotworu pomaga zespołowi medycznemu zaproponować odpowiednie postępowanie.
Rak prostaty rozwija się, gdy zmiany genetyczne powodują, że komórki prostaty zaczynają się nieprawidłowo namnażać i przetrwać. Dokładna przyczyna tych zmian u konkretnej osoby zazwyczaj nie jest znana. Wpływ na to mogą mieć wiek, geny odziedziczone oraz inne czynniki biologiczne i środowiskowe.
Rak prostaty nie jest spowodowany aktywnością seksualną ani zachowaniem danej osoby. Łagodny rozrost gruczołu krokowego (BPH) i zapalenie gruczołu krokowego mogą powodować podobne objawy ze strony układu moczowego, ale nie są to rak prostaty i nie uważa się ich za czynniki ryzyka tej choroby.
Większość nowotworów prostaty to gruczolakoraki, które powstają w komórkach gruczołowych wytwarzających płyn prostatowy. Rzadziej spotykane typy to nowotwory neuroendokrynne i drobnokomórkowe, które mogą przebiegać inaczej i wymagać innego leczenia.
Rak prostaty w stadium miejscowym ogranicza się do gruczołu krokowego. Rak miejscowo zaawansowany rozprzestrzenił się na sąsiednie tkanki lub węzły chłonne. Rak prostaty z przerzutami rozprzestrzenił się na odległe obszary, najczęściej na kości. Rak, który powraca po leczeniu, nazywa się nawracającym rakiem prostaty.
PSA dostarcza informacji o aktywności prostaty, ale samo w sobie nie pozwala określić, czy jest to rak. Zmiany poziomu PSA w czasie mogą dać więcej informacji niż pojedynczy wynik.
Skala Gleasona i grupa stopnia złośliwości opisują, jak bardzo nieprawidłowo wyglądają komórki nowotworowe. Grupy stopnia złośliwości sięgają od 1 do 5. Grupa 1 zazwyczaj oznacza nowotwór o wolniejszym tempie wzrostu, podczas gdy wyższe grupy stopnia złośliwości częściej charakteryzują się szybkim wzrostem i rozprzestrzenianiem się.
Stopień zaawansowania określa, gdzie znajduje się nowotwór i czy się rozprzestrzenił. Przy omawianiu ryzyka i leczenia bierze się pod uwagę poziom PSA, grupę stopnia złośliwości, stopień zaawansowania, wyniki badań obrazowych oraz ogólny stan zdrowia.
Leczenie zależy od stopnia zaawansowania nowotworu, grupy stopnia złośliwości, poziomu PSA, objawów, cech genetycznych, wcześniejszego leczenia oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta i jego priorytetów.
Możliwe opcje to baczna obserwacja, operacja usunięcia prostaty, radioterapia zewnętrzna lub wewnętrzna oraz terapia hormonalna, która zmniejsza poziom testosteronu lub go blokuje. Bardziej zaawansowane nowotwory można też leczyć chemioterapią, lekami celowanymi, immunoterapią albo lekami radioaktywnymi, które dostarczają promieniowanie do nowotworu w kościach. Badania kliniczne mogą dać dostęp do metod leczenia, które wciąż są testowane.
Kiedy rak prostaty daje przerzuty, najczęściej atakuje kości i węzły chłonne. Możliwe objawy to między innymi uporczywy ból kości, złamania, zmęczenie, osłabienie, utrata wagi lub anemia. Niektórzy ludzie mają raka z przerzutami bez wyraźnych objawów.
Leczenie może nie wyeliminować całego zaawansowanego raka, ale może spowolnić jego rozwój, złagodzić objawy i pomóc ci żyć dłużej. Rak może początkowo reagować na terapię hormonalną, a później zacząć się rozwijać mimo niskiego poziomu testosteronu. Nazywa się to rakiem prostaty opornym na kastrację i wtedy można rozważyć dodatkowe metody leczenia.
Ryzyko zachorowania na raka prostaty rośnie wraz z wiekiem. Ryzyko może też wzrosnąć, jeśli twój ojciec, brat lub syn choruje na raka prostaty – zwłaszcza gdy choroba dotknęła kilku członków rodziny albo pojawiła się w młodszym wieku.
Zmiany genetyczne, takie jak mutacje w genach BRCA1, BRCA2 i genach związanych z zespołem Lyncha, mogą zwiększać ryzyko. U osób pochodzenia afrykańskiego odnotowuje się też wyższy odsetek zachorowań na raka prostaty i większe prawdopodobieństwo wystąpienia agresywnej postaci choroby, choć na tę różnicę mogą wpływać czynniki biologiczne, związane z opieką zdrowotną i społeczne.
Obecność jednego lub kilku czynników ryzyka nie oznacza, że na pewno zachorujesz na raka prostaty. U wielu osób, u których zdiagnozowano tę chorobę, nie stwierdzono żadnych przypadków w rodzinie.
Wczesny rak prostaty zazwyczaj nie daje żadnych zauważalnych objawów. Jeśli jednak pojawią się objawy, mogą to być: trudności z rozpoczęciem oddawania moczu, słaby lub przerywany strumień moczu, częstsze oddawanie moczu, trudności z opróżnieniem pęcherza lub ból podczas oddawania moczu.
Inne możliwe objawy to krew w moczu lub nasieniu, bolesny wytrysk oraz uporczywy ból pleców, bioder lub miednicy. Objawy te często wynikają z chorób niezwiązanych z rakiem, ale i tak warto zgłosić się do lekarza, żeby to sprawdzić.
Badania mogą obejmować test PSA, badanie fizykalne i badanie palpacyjne odbytnicy. Jeśli podejrzewa się raka, rezonans magnetyczny może pomóc w wykryciu nietypowych obszarów i pomóc w podjęciu decyzji, czy potrzebna jest biopsja.
Podczas biopsji prostaty pobiera się małe próbki tkanki do zbadania pod mikroskopem. Biopsja jest zazwyczaj potrzebna, żeby potwierdzić, czy jest rak, i sprawdzić, jak bardzo komórki wyglądają na nieprawidłowe. Można też zrobić dodatkowe badania obrazowe, żeby sprawdzić, czy rak się rozprzestrzenił.
Zadawaj pytania, ucz się i otrzymuj odpowiedzi, które uwzględniają twoją historię i to, na jakim etapie jesteś – stworzone przez tysiące osób, które już przez to przeszły.

Biorąc pod uwagę twoją historię i doświadczenia innych osób w podobnej sytuacji, oto co może ci pomóc...
PCOS • Insulinooporność • 2 wcześniejsze badania laboratoryjne



