Nefropatia IgA, czyli IgAN, to przewlekła choroba nerek, w której w nerkach gromadzi się przeciwciało zwane immunoglobuliną A. Te złogi powodują stan zapalny i mogą uszkodzić kłębuszki nerkowe – te malutkie filtry, które usuwają z krwi produkty przemiany materii i nadmiar płynów. IgAN znana jest też jako choroba Bergera.
Dokładna przyczyna nie jest do końca znana. Naukowcy uważają, że różnice w funkcjonowaniu układu odpornościowego powodują gromadzenie się nietypowych form IgA w nerkach. Pewną rolę mogą odgrywać czynniki genetyczne, środowiskowe oraz infekcje. Niektórzy zauważają krew w moczu po raz pierwszy podczas przeziębienia, bólu gardła lub infekcji dróg oddechowych albo tuż po nich.
Pierwotna IgAN występuje wtedy, gdy nefropatia IgA jest główną chorobą atakującą nerki. Wtórna IgAN wiąże się z inną chorobą, na przykład z niektórymi chorobami wątroby, celiakią, chorobą zapalną jelit lub niektórymi infekcjami. Rozpoznanie choroby towarzyszącej może wpłynąć na sposób leczenia.
Nefropatia IgA różni się od zapalenia naczyń IgA. W obu przypadkach dochodzi do odkładania się IgA, ale zapalenie naczyń IgA dotyka małych naczyń krwionośnych w całym organizmie i może też powodować fioletową wysypkę, ból stawów oraz objawy ze strony jamy brzusznej.
Leczenie ma na celu ograniczenie utraty białka, kontrolowanie ciśnienia krwi i ochronę funkcji nerek. Do obniżania ciśnienia krwi i zmniejszania ilości białka w moczu często stosuje się leki takie jak inhibitory ACE czy ARB.
W zależności od stopnia ryzyka i funkcji nerek u danej osoby leczenie może też obejmować inhibitory SGLT2, ukierunkowane terapie immunologiczne, kortykosteroidy lub inne leki wpływające na przebieg choroby. Dostępność tych terapii jest różna, a korzyści i możliwe skutki uboczne warto omówić z nefrologiem.
Każdy może zachorować na IgAN, choć najczęściej diagnozuje się ją u dzieci, nastolatków i młodych dorosłych. Jeśli w rodzinie występowały przypadki IgAN lub zapalenia naczyń typu IgA, ryzyko zachorowania może być większe.
IgAN wiąże się też z takimi schorzeniami jak celiakia, choroby zapalne jelit, przewlekłe choroby wątroby i niektóre infekcje. Posiadanie jednego z tych czynników ryzyka nie oznacza, że na pewno zachorujesz na IgAN, a na razie nie ma sprawdzonego sposobu, żeby temu zapobiec.
Wiele osób na początku nie ma żadnych zauważalnych objawów. Wczesne oznaki można wykryć dopiero podczas rutynowych badań krwi lub moczu.
Możliwe objawy to: różowy, czerwony, brązowy lub w kolorze coli mocz spowodowany obecnością krwi, spieniony mocz spowodowany obecnością białka, obrzęki wokół oczu lub w nogach i stopach oraz wysokie ciśnienie krwi. Objawy te mogą też występować przy innych schorzeniach i same w sobie nie potwierdzają IgAN.
Diagnoza zazwyczaj zaczyna się od badań moczu, badań krwi, pomiarów ciśnienia krwi oraz omówienia objawów i historii chorób w rodzinie. Badania te pozwalają wykryć krew lub białko w moczu oraz sprawdzić, jak dobrze działają nerki.
Żeby potwierdzić IgAN, zazwyczaj trzeba zrobić biopsję nerki. Podczas biopsji pobiera się małą próbkę tkanki nerkowej, którą bada się pod kątem złogów IgA oraz oznak zapalenia lub blizn.
Zadawaj pytania, ucz się i otrzymuj odpowiedzi, które uwzględniają twoją historię i to, na jakim etapie jesteś – stworzone przez tysiące osób, które już przez to przeszły.

Biorąc pod uwagę twoją historię i doświadczenia innych osób w podobnej sytuacji, oto co może ci pomóc...
PCOS • Insulinooporność • 2 wcześniejsze badania laboratoryjne



