Choroba Leśniowskiego-Crohna to przewlekła choroba zapalna jelit, która powoduje stan zapalny w przewodzie pokarmowym. Może dotknąć dowolny odcinek od jamy ustnej aż po odbyt, choć najczęściej atakuje końcowy odcinek jelita cienkiego i początkowy odcinek jelita grubego. Objawy często pojawiają się na przemian – raz jest zaostrzenie, a raz okres remisji.
Dokładna przyczyna nie jest do końca znana. Uważa się, że choroba Leśniowskiego-Crohna rozwija się, gdy nieprawidłowa reakcja układu odpornościowego powoduje długotrwały stan zapalny w przewodzie pokarmowym. Wpływ na to mogą mieć czynniki genetyczne, środowiskowe oraz zmiany w mikrobiomie jelitowym. Choroba ta nie jest spowodowana stresem ani spożywaniem konkretnych pokarmów.
Pilne potrzeby, ból i zmęczenie mogą wpływać na pracę, naukę, relacje z innymi, podróże i życie towarzyskie. Zaplanowanie dostępu do toalety, zabranie ze sobą niezbędnych rzeczy i wpasowanie przerw na odpoczynek w harmonogram wymagających zajęć może ułatwić radzenie sobie w niektórych sytuacjach.
Śledzenie wypróżnień, bólu, krwawień, zmęczenia, jedzenia, leków i objawów poza jelitami może pomóc pacjentom zauważyć zmiany i przygotować się do wizyt u lekarza.
Chorobę Leśniowskiego-Crohna można podzielić na podstawie tego, która część przewodu pokarmowego jest dotknięta chorobą. Zapalenie jelita krętego (ileitis) dotyczy końcowego odcinka jelita cienkiego, a zapalenie jelita krętego i okrężnicy (ileocolitis) obejmuje zarówno ten obszar, jak i okrężnicę. Zapalenie okrężnicy w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna dotyczy wyłącznie okrężnicy.
Do rzadszych postaci choroby należą: choroba Leśniowskiego-Crohna żołądkowo-dwunastnicza, która dotyka żołądka i górnej części jelita cienkiego, oraz zapalenie jelita czystego i krętego, które obejmuje odcinki jelita cienkiego. U niektórych osób choroba rozwija się też w okolicy odbytu, powodując między innymi przetoki, ropnie czy wrzody.
Leczenie ma na celu zmniejszenie stanu zapalnego, opanowanie objawów i utrzymanie remisji. Do dostępnych opcji mogą należeć krótkie cykle kortykosteroidów, leki immunosupresyjne, leki biologiczne oraz ukierunkowane leki doustne.
Wybór najlepszego sposobu leczenia zależy od tego, gdzie występuje stan zapalny, jak bardzo jest nasilony i jakie metody leczenia już wypróbowano. Leki pozwalają opanować chorobę Leśniowskiego-Crohna, ale na razie nie da się jej wyleczyć.
W przypadku niedrożności, przetok, ropni, silnego krwawienia lub stanu zapalnego, który nie ustępuje po zastosowaniu leków, może być konieczna operacja. Zazwyczaj polega ona na usunięciu lub zrekonstruowaniu uszkodzonego odcinka jelita.
W przeciwieństwie do operacji w przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, zabieg chirurgiczny nie wyleczy choroby Leśniowskiego-Crohna, bo stan zapalny może później pojawić się w innym miejscu przewodu pokarmowego. Nadal może być konieczne dalsze leczenie i obserwacja.
Choroba Leśniowskiego-Crohna może dotknąć każdego, choć często pojawia się w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości. Jeśli któryś z rodziców lub rodzeństwa cierpi na chorobę zapalną jelit, ryzyko zachorowania jest większe.
Palenie zwiększa też ryzyko zachorowania na chorobę Leśniowskiego-Crohna i może przyczyniać się do cięższego przebiegu choroby. Genetyka może wpływać na podatność, ale historia chorób w rodzinie nie pozwala z całą pewnością przewidzieć, kto zachoruje.
Długotrwałe zapalenie może powodować zwężenie jelita, znane jako zwężenie, co może prowadzić do niedrożności. Choroba Leśniowskiego-Crohna może też powodować przetoki, ropnie, szczeliny odbytu, wrzody, krwawienia i niedożywienie.
U osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna, która dotyka okrężnicy, może występować zwiększone ryzyko raka jelita grubego, zwłaszcza po wielu latach życia z tą chorobą. Regularne badania kontrolne mogą pomóc we wczesnym wykryciu stanu zapalnego i innych zmian.
Do typowych objawów należą uporczywa biegunka, ból brzucha, skurcze, utrata wagi i zmęczenie. U niektórych osób pojawia się też krew w stolcu, pilna potrzeba skorzystania z toalety, mdłości, wymioty, zmniejszony apetyt albo gorączka.
Objawy różnią się w zależności od miejsca i nasilenia stanu zapalnego. U dzieci mogą też wystąpić zaburzenia wzrostu, opóźnienie dojrzewania lub trudności z przybieraniem na wadze.
Choroba Leśniowskiego-Crohna może wpływać na inne części ciała. Niektórzy ludzie odczuwają ból lub obrzęk stawów, mają owrzodzenia w jamie ustnej, zaczerwienienie oczu, zmiany skórne albo problemy z wątrobą, przewodami żółciowymi lub nerkami.
Objawy te mogą pojawić się podczas zaostrzenia choroby jelitowej albo rozwinąć się niezależnie. Zmęczenie, anemia, niepokój i obniżony nastrój też mogą mocno wpływać na codzienne życie.
Diagnoza zazwyczaj polega na omówieniu objawów i wywiadu medycznego, a potem na zrobieniu badań krwi i kału. Te badania pozwalają sprawdzić, czy występuje stan zapalny, anemia czy infekcja.
Często trzeba zrobić kolonoskopię albo inną endoskopię z pobraniem próbek do biopsji. Można też skorzystać z badań obrazowych, takich jak rezonans magnetyczny (MRI) czy tomografia komputerowa (CT), żeby zbadać fragmenty jelita cienkiego i wykryć ewentualne powikłania.
Zadawaj pytania, ucz się i otrzymuj odpowiedzi, które uwzględniają twoją historię i to, na jakim etapie jesteś – stworzone przez tysiące osób, które już przez to przeszły.

Biorąc pod uwagę twoją historię i doświadczenia innych osób w podobnej sytuacji, oto co może ci pomóc...
PCOS • Insulinooporność • 2 wcześniejsze badania laboratoryjne



