Miastenia, czyli MG, to przewlekła choroba autoimmunologiczna, która zaburza komunikację między nerwami a mięśniami. Powoduje osłabienie mięśni potrzebnych do takich czynności jak widzenie, mówienie, połykanie, chodzenie i oddychanie. Osłabienie często nasila się podczas aktywności fizycznej, a ustępuje po odpoczynku.
MG nie jest chorobą zakaźną i zazwyczaj nie jest dziedziczona bezpośrednio. Objawy i stopień nasilenia choroby są bardzo zróżnicowane, ale leczenie może pomóc wielu osobom radzić sobie z tą chorobą i zachować jakość życia.
MG pojawia się, gdy układ odpornościowy przez pomyłkę zakłóca przekaz sygnałów między nerwami a mięśniami. Przeciwciała blokują lub uszkadzają białka potrzebne mięśniom do odbierania sygnałów z nerwów, co powoduje osłabienie.
Do typowych przeciwciał należą AChR, MuSK i LRP4. U niektórych osób nie wykrywa się żadnych przeciwciał – mówi się wtedy o MG seronegatywnej. Pewną rolę może też odgrywać grasica, choć dokładna przyczyna MG nie jest jeszcze w pełni znana.
MG oczna wpływa na mięśnie wokół oczu i może powodować opadanie powiek albo podwójne widzenie.
Uogólniona MG atakuje inne mięśnie, w tym te, których używasz do mówienia, połykania, oddychania, chodzenia i podnoszenia przedmiotów.
MG można też klasyfikować według typu przeciwciał, np. jako MG AChR-dodatnią, MuSK-dodatnią, LRP4-dodatnią lub seronegatywną.
MG młodzieńcza pojawia się w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania. Wrodzone zespoły miasteniczne też powodują osłabienie mięśni, ale są to choroby dziedziczne, a nie autoimmunologiczna MG.
Leczenie zależy od objawów, poziomu przeciwciał, ogólnego stanu zdrowia oraz tego, które mięśnie są dotknięte chorobą. Leki mogą poprawić komunikację między nerwami a mięśniami albo osłabić reakcję immunologiczną powodującą MG.
Inne opcje to między innymi ukierunkowane terapie immunologiczne, dożylne podawanie immunoglobulin, plazmafereza albo operacja usunięcia grasicy. Plany leczenia są dostosowane do indywidualnych potrzeb i mogą się zmieniać z czasem.
Każdy może zachorować na MG i nie ma znanego sposobu, żeby temu zapobiec. Choroba ta nie wynika ze stylu życia ani aktywności fizycznej.
MG częściej diagnozuje się u młodszych dorosłych kobiet i starszych mężczyzn, choć choroba ta może dotknąć osoby w każdym wieku i każdej płci. U osób z inną chorobą autoimmunologiczną ryzyko zachorowania na MG może być większe.
Zmiany w grasicy, w tym jej powiększenie lub tymoma, też są związane z MG. Genetyka może wpływać na podatność na tę chorobę, ale autoimmunologiczne MG zazwyczaj nie jest dziedziczone bezpośrednio.
Do typowych objawów należą opadające powieki, podwójne widzenie, trudności z wykonywaniem min oraz osłabienie rąk, nóg lub szyi.
MG może też powodować cichy lub niewyraźny głos, trudności z żuciem, dławienie się, problemy z połykaniem albo duszności. Objawy często nasilają się po dłuższym wysiłku i mogą ustępować po odpoczynku.
Rano możesz czuć się silniejszy, ale później, po wysiłku, może pojawić się większe osłabienie. Ponieważ objawy nie zawsze są widoczne, inni mogą nie zdawać sobie sprawy, jak bardzo MG wpływa na codzienne życie.
Diagnoza może obejmować badanie neurologiczne, badania krwi na obecność przeciwciał związanych z MG oraz badania oceniające komunikację między nerwami a mięśniami.
Do zbadania grasicy można wykorzystać badania obrazowe klatki piersiowej, a w razie podejrzenia osłabienia oddechu konieczne mogą być testy oddechowe. Diagnoza może trochę potrwać, bo objawy MG mogą przypominać inne schorzenia.
Zadawaj pytania, ucz się i otrzymuj odpowiedzi, które uwzględniają twoją historię i to, na jakim etapie jesteś – stworzone przez tysiące osób, które już przez to przeszły.

Biorąc pod uwagę twoją historię i doświadczenia innych osób w podobnej sytuacji, oto co może ci pomóc...
PCOS • Insulinooporność • 2 wcześniejsze badania laboratoryjne



