Dane farmaceutyczne pokazują, co robili pacjenci. Rzadko pokazują, dlaczego.

Zarówno pacjent, którego nie stać na kolejną receptę, jak i osoba, której lekarz odstawił lek, mogą pojawić się w analizie roszczeń jako przerwa w leczeniu. Jedna z tych osób może potrzebować pomocy w uzyskaniu dostępu do leczenia. Druga może już postępować zgodnie z właściwymi zaleceniami lekarskimi.

Dla zespołu farmaceutycznego, który zastanawia się, gdzie zainwestować w wsparcie dla pacjentów, te wyjaśnienia prowadzą do różnych decyzji.

Roszczenia, dane dotyczące recept i elektroniczna dokumentacja medyczna pomagają zespołom zrozumieć schematy leczenia i zidentyfikować momenty, w których przebieg leczenia ulega zmianie. Badania dotyczące pacjentów i notatki kliniczne mogą dostarczyć dodatkowego kontekstu. Wyzwaniem jest uwzględnienie odpowiedniego wyjaśnienia w procesie podejmowania decyzji, zanim zaobserwowany schemat stanie się założeniem co do potrzeb pacjentów.

‍

Zarejestrowana rozbieżność to początek dochodzenia

W badaniu z 2019 roku opublikowanym w czasopiś mie „Journal of Managed Care & Specialty Pharmacy” naukowcy przeanalizowali dane rozliczeniowe i przeprowadzili wywiady z 1 425 pacjentami objętymi programem Medicaid w Karolinie Północnej. Okazało się, że 28% z 2 936 przypadków oznaczonych w danych rozliczeniowych jako „nieprzestrzegające zaleceń” zostało przeklasyfikowanych po przeprowadzeniu wywiadów z pacjentami. Pacjenci mówili, że przestali brać leki zgodnie z zaleceniem lekarza lub zdobyli je z innego źródła.

Ta liczba odnosi się do konkretnej grupy i konkretnej metody, a wywiady opierały się na informacjach podanych przez samych respondentów. Pokazuje to jednak praktyczny problem: sygnał ostrzegawczy, który pomaga zidentyfikować potencjalną lukę w leczeniu, sam w sobie nie wyjaśnia jej przyczyny.

Badanie z 2024 roku opublikowane w czasopiśmie „Arthritis Care & Research” przedstawia jeszcze jedną perspektywę. Naukowcy przeanalizowali dokumentację medyczną dotyczącą 60 recept wystawionych 50 pacjentom, w przypadku których przepisana terapia biologiczna lub celowana nie była realizowana w ciągu kolejnych sześciu miesięcy. Wśród udokumentowanych powodów znalazły się: odmowa pokrycia kosztów przez ubezpieczyciela, zbyt wysokie koszty własne, obawa przed skutkami ubocznymi oraz leki otrzymane w ramach programów pomocy dla pacjentów.

Część brakującego kontekstu była już zawarta w dokumentacji medycznej. Połączenie różnych źródeł sprawiło, że ta pozorna luka stała się łatwiejsza do zinterpretowania.

Dla zespołów ds. sprzedaży i ds. zaangażowania pacjentów przeanalizowanie tych wyjaśnień może wpłynąć na to, jaką reakcję wybiorą.

To wyjaśnienie zmienia to, gdzie zespoły powinny inwestować

Wyobraź sobie zespół, który próbuje zrozumieć, dlaczego ludzie nie rozpoczynają zalecanego leczenia.

Jeśli pacjenci mówią, że mają trudności z wypełnieniem dokumentów związanych z dostępem do leczenia, to warto przyjrzeć się wsparciu przy rejestracji i pomocy w poruszaniu się po procedurach. Jeśli natomiast wyrażają wątpliwości co do korzyści lub ryzyka związanego z leczeniem, zespół musi zająć się inną kwestią – poprzez wyważone udzielanie informacji i wsparcie w rozmowach z lekarzem. Jeśli leczenie już się rozpoczęło z innego źródła, najpilniejszą sprawą może być to, jak dane odzwierciedlają moment rozpoczęcia terapii.

To decyzje dotyczące tego, gdzie przeznaczyć zasoby, co mierzyć i jaki problem rozwiązać.

Ta sama zasada obowiązuje przed uruchomieniem projektu. Zespół może wiedzieć, ile osób trafia do specjalistycznej opieki, ale nadal musi zrozumieć, co ich opóźniło. Czy mieli trudności z rozpoznaniem objawów? Z umówieniem wizyty? Z zrozumieniem skierowania? Każde z tych wyjaśnień wskazuje inny obszar, który warto zbadać lub w którym warto poprawić wsparcie.

Opisy przypadków pacjentów pomagają zespołom formułować bardziej konkretne hipotezy. Hipotezy te można następnie oceniać w połączeniu z danymi klinicznymi, informacjami z rozliczeń oraz wynikami badań, stosując wskaźniki skuteczności dostosowane do danej interwencji.

‍

Zostaw sobie miejsce na odpowiedź, której się nie spodziewałeś

Sposób, w jaki zadajesz pytanie, wpływa na to, czego zespół może się nauczyć.

„Dlaczego przerwałeś leczenie?” sugeruje, że leczenie zostało przerwane. „Co się stało po wystawieniu recepty?” pozostawia miejsce na inną wersję wydarzeń.

W wytycznych FDA dotyczących ustalania, co jest ważne dla pacjentów, zaleca się unikanie pytań sugerujących odpowiedź oraz zakładania z góry, co uczestnicy myślą lub czują. Opisano w nich metody jakościowe jako sposób na zrozumienie doświadczeń, priorytetów i punktów widzenia ujętych własnymi słowami samych osób.

Chociaż te wytyczne dotyczą opracowywania leków, ta zasada metodologiczna przydaje się zespołom badającym przeszkody, z jakimi borykają się pacjenci: pytania powinny sprzyjać wyjaśnieniu sytuacji.

Wiarygodność zależy też od tego, jak te wyjaśnienia są interpretowane. Zgłoszona obawa to dowód na to, czego ktoś doświadczył lub w co wierzył. Aby ustalić związek przyczynowy, oszacować, jak powszechna jest ta obawa, albo wykazać, że dana interwencja działa, potrzebny jest odpowiedni projekt badania.

Zespoły muszą wiedzieć, kto miał w tym swój wkład, w jaki sposób zostali zrekrutowani, które etapy ścieżki klienta reprezentują oraz w jaki sposób przeanalizowano odpowiedzi. To właśnie ten kontekst decyduje o tym, czy dany wynik powinien stanowić punkt wyjścia dla dalszych badań, wpłynąć na tworzenie treści czy też posłużyć jako podstawa do podjęcia szerszej decyzji strategicznej.

Daj ludziom powód, żeby nie przerywali rozmowy

Prawidłowe podejście do tej kwestii przynosi korzyści pacjentom. Ktoś, kto ma kłopoty z pokryciem kosztów leczenia, powinien móc opowiedzieć o tych trudnościach i dostać odpowiednie informacje na ten temat. Ktoś, kto nie jest pewien, jak podejść do rozmowy o leczeniu, może potrzebować pomocy w przygotowaniu pytań na następną wizytę.

Wartościowa rozmowa daje miejsce dla obu stron.

To też daje okazję, żeby jeszcze raz przyjrzeć się sprawom, które wciąż pozostają nierozwiązane. Po początkowym pytaniu o rozpoczęcie leczenia może pojawić się obawa, czy uda się to pogodzić z pracą, albo niepewność po wizycie u lekarza. Powrót do tych doświadczeń może pokazać, jak zmieniają się potrzeby i czy udało się odpowiedzieć na to pierwotne pytanie.

Dla zespołów farmaceutycznych to dobry powód, by połączyć zaangażowanie pacjentów z procesem edukacji. Taka interakcja może pomóc w podjęciu konkretnego kolejnego kroku, na przykład w przygotowaniu pytań do lekarza, a jednocześnie pozwoli zespołom zrozumieć, na jakie kwestie powinny skupić się w swoich działaniach edukacyjnych lub wsparciu.

Weź pod uwagę wyjaśnienia pacjenta przy podejmowaniu kolejnej decyzji

W mama healthłączymy te działania. Kampanie oparte na konkretnym schorzeniu i rynku przyciągają odpowiednich pacjentów do naszej darmowej aplikacji, gdzie mogą liczyć na stałe wsparcie w kwestiach zdrowotnych. Mogą tam przeglądać informacje o leczeniu, czerpać z doświadczeń innych pacjentów i przygotowywać się do wizyt.

Za zgodą użytkowników rozmowy są anonimizowane i agregowane do celów analizy. Sztuczna inteligencja pomaga je uporządkować, a proces ten jest wspierany przez weryfikację medyczną i naukową. Zespoły mogą sprawdzić kontekst źródłowy i wielkość grup, na których opierają się wyniki, a także ponownie przyjrzeć się pytaniom, gdy pojawią się nowe rozmowy.

W połączeniu z dotychczasowymi danymi te sygnały od pacjentów mogą pomóc zespołom w podjęciu decyzji, na jakie kwestie należy zwrócić uwagę podczas szkoleń, gdzie trzeba zmienić sposób udzielania wsparcia oraz które zagadnienia zasługują na dokładniejsze zbadanie.

Gdy następnym razem zespół zauważy lukę w leczeniu, zmianę lub opóźnienie, warto zadać sobie jedno przydatne pytanie, zanim zdecydujesz się na jakieś działanie: co osoby odpowiedzialne za ten schemat powiedziały nam o tym, co się stało?

Sprawdź swoje wskazania, żeby zapoznać się z pytaniami pacjentów, na które mama health może pomóc Twojemu zespołowi odpowiedzieć.