Co historia leczenia pacjentów w USA mówi o spadku skuteczności, trendach w terapii zaawansowanej oraz niezaspokojonym zapotrzebowaniu na skuteczną terapię doustną.

W tym raporcie wykorzystano dane z bieżących rozmów z pacjentami zgromadzone przez mama health na temat łuszczycy w całych Stanach Zjednoczonych, żeby pokazać, w jakim kierunku zmierzają pacjenci, dlaczego rezygnują z danej terapii i czego, jak twierdzą, wciąż potrzebują. To szczegóły, których nie widać w danych rozliczeniowych, ankietach ani opublikowanej literaturze.

Zakres. Cel jest praktyczny: pomóc w tym, by odpowiednia terapia trafiła do właściwej osoby w odpowiednim czasie, tak aby decyzja o leczeniu przełożyła się na lepsze codzienne życie osoby cierpiącej na łuszczycę.

Dwa spojrzenia na tę samą drogę leczenia

Najważniejsze dane

• 3,6 – średnia liczba terapii na pacjenta
• 73% stosuje co najmniej 2 metody leczenia
• 40% – próg utraty skuteczności
• 32,4% pacjentów przyjmujących leki doustne, którzy wcześniej stosowali leki biologiczne

W tym raporcie

01 · Jak pacjenci przechodzą przez proces leczenia i dlaczego większość z nich ciągle zmienia terapię
556 leczonych pacjentów · wzorce zmiany terapii, przyczyny przerwania leczenia, ścieżki terapii zaawansowanej

02 · Luka w terapii doustnej: pacjenci chcą skutecznej tabletki
492 potwierdzonych pacjentów · wchłanianie ogólnoustrojowe po podaniu doustnym, krzyżowość biologiczna, niezaspokojone potrzeby

03 · Dlaczego to ma znaczenie: jak „ mama health ” pomaga w „
” – przekształcanie wzorców zmian w wspólny widok w czasie rzeczywistym dla zespołów wprowadzających produkt na rynek

04 · Podsumowanie:
– co te dane oznaczają dla zespołów ds. wprowadzania produktów na rynek i ds. marki

Grupa

556 pacjentów objętych leczeniem, u których lekarz postawił potwierdzoną diagnozę, mieszkających na terenie kontynentalnej części Stanów Zjednoczonych.

Wykres: względna liczba pacjentów w poszczególnych stanach. Źródło: dane dotyczące rozmów pacjentów z serwisu mama health .

Jak pacjenci z łuszczycą w USA przechodzą przez proces leczenia i dlaczego większość z nich ciągle zmienia leczenie

Przeciętny pacjent z łuszczycą w USA przeszedł już 3,6 różnych terapii. Dane serwisu mama health pokazują, jakie kolejne kroki podejmują ci pacjenci i co sprawia, że rezygnują z aktualnie stosowanego leku.

Leczenie łuszczycy w USA rzadko przebiega w sposób liniowy. Wśród 556 leczonych pacjentów z potwierdzoną diagnozą kliniczną przeciętna osoba przeszła 3,6 terapii z trzech różnych klas leków. Tylko 27% rozpoczęło i kontynuowało jedną terapię. Kolejne 34,7% przeszło cztery lub więcej linii leczenia, a 18,9% – sześć lub więcej. Zmiana terapii to norma, a nie wyjątek.

Leki biologiczne zyskują coraz większy udział wśród pacjentów na każdym etapie leczenia

Ten początkowy obrazek jest dobrze znany. Kiedy pacjenci po raz pierwszy sięgają po coś, prawie zawsze jest to tubka kremu lub środek zmiękczający skórę stojący przy umywalce – codzienne, nieskomplikowane środki do pielęgnacji łuszczycy. To właśnie tam dla większości zaczyna się ta droga, a dane potwierdzają to, co dermatolodzy obserwują na co dzień w gabinetach.

Leki biologiczne rzadko są stosowane jako pierwsza terapia u pacjenta, ale nie pozostają rzadkością na długo. Z każdą kolejną linią leczenia coraz większa część pacjentów zaczyna je przyjmować: już w trzeciej linii 23% pacjentów stosuje lek biologiczny, co czyni go najczęściej wybieraną opcją na tym etapie. Schemat jest prosty. Im dłużej łuszczyca opiera się leczeniu, tym większe prawdopodobieństwo, że leki biologiczne staną się kolejnym krokiem.

Drogi dojścia do leków biologicznych są niezwykle zróżnicowane. W przypadku starannie dobranych zmian terapii między klasami leków pacjenci przechodzą na leki biologiczne z niemal każdego obszaru dotychczasowego arsenału terapeutycznego: od emolientów, przez miejscowe steroidy, konwencjonalne leki ogólnoustrojowe, nowsze doustne inhibitory PDE4 i TYK2, a nawet fototerapię. W tych wszystkich parach 9,4% badanej grupy decyduje się na taką zmianę. Żadna z wcześniejszych ścieżek leczenia nie dominuje. Zamiast tego wiele dróg prowadzi do tego samego celu, co sugeruje, że leki biologiczne pełnią rolę nie tyle kolejnego etapu w ustalonej sekwencji, co raczej wspólnego punktu docelowego, gdy choroba wykracza poza to, co stosowano wcześniej.

Rysunek: ścieżki przejścia na leki biologiczne (zmiana klasy leku)

Pacjenci przeszli na leki biologiczne z emolientów, miejscowych steroidów, konwencjonalnych leków ogólnoustrojowych, doustnych leków z grupy PDE4 lub TYK2 oraz fototerapii. W tych wszystkich przypadkach 9,4% badanej grupy zdecydowało się na tę zmianę.

Podsumowując, jest to najwyraźniejsza zmiana w sposobie podejścia, jaką odnotowano w analizie: nie chodzi o nagłą zmianę, ale o stopniowe przechodzenie, krok po kroku, od świata leków miejscowych i konwencjonalnych w stronę leków biologicznych.

Pacjenci zmieniają lek, gdy ten przestaje działać

Dla większości z 556 pacjentów z tej grupy leczenie nie kończy się tak bardzo podjęciem decyzji, co raczej powolnym rozczarowaniem. Utrata skuteczności to największy powód przerwania terapii – stanowi 40% odnotowanych przypadków – a w rozmowach prowadzonych na stronie mama health liczba ta nabiera zupełnie innego znaczenia.

Pacjenci opowiadają, jak leki biologiczne, którym kiedyś ufali, po cichu zaczynają tracić skuteczność: Skyrizi przestaje działać na kilka dni przed kolejnym zastrzykiem, Cosentyx traci moc po miesiącach czystej skóry, a Humira nie utrzymuje już takiego efektu jak kiedyś. Kilku z nich wspomina o przechodzeniu przez cztery lub więcej leków biologicznych, o „wyczerpaniu się opcji” i poczuciu, że nic już nie działa. Emocje rzadko są dramatyczne. To język stopniowej utraty skuteczności. Lek, który działał, staje się lekiem, który kiedyś działał, i poszukiwania zaczynają się od nowa, tym razem z mniejszym optymizmem niż poprzednio.

Za tą historią medyczną kryje się typowo amerykańska opowieść. Oprócz skuteczności leczenia pacjenci mówią o zmianach w zakresie ubezpieczenia, wygasłych zezwoleniach wstępnych i kosztach z własnej kieszeni, których już nie są w stanie pokryć. Z ich relacji wynika, że przerwanie leczenia często wcale nie jest decyzją medyczną. To decyzja administracyjna, narzucona im spoza gabinetu lekarskiego, która często kończy się poważnym nawrotem choroby, niweczącym miesiące postępów. Wielu z nich ma wrażenie, że ich dermatolog naprawdę się stara, ale nie ma pojęcia o tym, co faktycznie mogą dostać i na co ich stać.

Najczęściej rezygnuje się z leków biologicznych

Ironią losu w przypadku łuszczycy jest to, że terapie, do których pacjenci najtrudniej się przedzierają, są jednocześnie tymi, z których najczęściej rezygnują. Spośród wszystkich klas terapeutycznych leki biologiczne oparte na przeciwciałach monoklonalnych charakteryzują się najwyższym odnotowanym wskaźnikiem przerwania leczenia spośród wszystkich zaawansowanych terapii – wynosi on 56,1% wśród osób, które rozpoczęły terapię. Dla wielu osób dotarcie do zaawansowanej terapii to nie koniec drogi, a jej połowa.

Jak mówią sami pacjenci, to właśnie w tym momencie najbardziej daje się we znaki zmęczenie całym systemem. Opisują leki biologiczne jako te, na które czekali najdłużej, o które najciężej walczyli z ubezpieczycielem i w które przez pewien czas naprawdę wierzyli. Kiedy działanie tych leków słabnie albo zmiana planu ubezpieczeniowego sprawia, że nagle ich tracisz, strata wydaje się nieproporcjonalna: pacjenci mówią o powracającym bólu stawów, nawrotach zmian skórnych w ciągu kilku tygodni oraz o tym, jak bardzo cierpi na tym jakość życia, praca i poczucie własnej wartości, gdy tylko wycofuje się skuteczną terapię.

To, co się tu wyłania, to nie tyle opowieść o porażce konkretnego leku, co raczej o tym, jak wygląda samo doświadczenie terapii zaawansowanej: długa droga, okres ulgi, a potem – dla większości – kolejna zmiana, spowodowana czynnikami biologicznymi, skutkami ubocznymi albo samym systemem. Pacjenci wprost mówią o swoich niezaspokojonych potrzebach. Chcą terapii, które się sprawdzają, i dostępu, który będzie im towarzyszył przez cały czas.

Gdzie trafią te przełączniki do terapii zaawansowanych

W ramach terapii zaawansowanej odnotowane kombinacje leków są nieliczne, ale mają spójny kierunek. Metotreksat jest najczęstszym punktem wyjścia, zazwyczaj prowadzącym do adalimumabu. Od metotreksatu, adalimumabu i apremilastu pacjenci przechodzą na leki ukierunkowane na IL-17 i IL-23: sekukinumab, risankizumab i guselkumab.

Rysunek: pary przełączników terapii zaawansowanej

• Przejście z metotreksatu na adalimumab – najczęstszy punkt wyjścia
• Od apremilastu do sekukinumabu
• Od apremilastu do risankizumabu
• Od adalimumabu do guselkumabu
• Od ustekinumabu do guselkumabu

Guselkumab to lek, na który najczęściej się przechodzi przy tych zmianach.

‍

Bliższe spojrzenie na jedną z marek leku IL-23

Za nazwami tych marek kryją się dwie zupełnie różne historie pacjentów związane z lekami z klasy IL-23, a ta dotycząca Tremfya jest spokojniejsza i bardziej niezwykła.

Pacjenci, którzy trafiają na Tremfya, często są już zmęczeni. W rozmowach z mama health opowiadają o tym, jak przechodzili od Cosentyxu przez Humirę, Taltz i Otezlę – to znana litania sytuacja, w których niewiele brakowało, częściowych odpowiedzi i nadziei, które się nie spełniły. To, co wyróżnia Tremfya w tych historiach, to nie dramat, a spokój. Ci, u których lek działa, mówią o stabilnym stanie skóry, rytmie co osiem tygodni, który wpasowuje się w życie, a nie je zakłóca, a dla niektórych to pierwsza prawdziwa ulga po latach nieudanych terapii biologicznych. Jeden z pacjentów nazwał to swoim pierwszym skutecznym lekiem biologicznym. Inny mówił o tym, że skóra w końcu się oczyściła po długiej serii rozczarowań. Kiedy w tych danych pacjenci rezygnują z Tremfya, rzadko mówią, że lek przestał działać. Powodem rezygnacji jest ubezpieczenie, a nie sam lek. Tylko 10% przerwało leczenie, a każdy odnotowany powód był związany z pokryciem kosztów. W kategorii, w której dominuje rezygnacja, Tremfya to jedyna marka o znaczącym zasięgu, która nie odnotowała żadnych klinicznych przypadków przerwania leczenia – to cichy sygnał, że dla tych, którzy do niej dotrą, lek ten zazwyczaj zasługuje na swoje miejsce.

Historia leku Skyrizi jest bardziej głośna i burzliwa. Pacjenci opisują go w samych superlatywach: najszybsze ustąpienie objawów, jakie widzieli, najskuteczniejszy lek, jaki wypróbowali, terapia, o której przywrócenie po przerwie w leczeniu byliby gotowi walczyć. Te same głosy opisują też drugą stronę medalu: skuteczność, która słabnie po roku lub między kolejnymi dawkami, podrażnienia w miejscu wstrzyknięcia oraz wyczerpującą procedurę związaną ze zmianami w ubezpieczeniu, formalnościami dotyczącymi pomocy finansowej i rachunkami do pokrycia z własnej kieszeni, które zmuszają ludzi do rezygnacji z leku, który działał. Kiedy przestajesz brać Skyrizi, nawroty często wracają z pełną siłą. Ta zmienność widać też w liczbach – 45,5% przypadków przerwania terapii w tym samym okresie, z różnych powodów: skuteczności, ubezpieczenia, kosztów i przyczyn, których nigdy nie udało się uchwycić.

Wykres: wskaźnik przerwania leczenia w tym samym okresie

• Tremfya, 10% osób, które zaczęły kurację
• Skyrizi – 45,5% pacjentów rozpoczynających leczenie, czyli ponad czterokrotnie więcej niż w przypadku leku Tremfya

A jednak to właśnie zasięg decyduje o dalszym przebiegu historii. Skyrizi to lek, o którym pacjenci mówią, o który walczą i który jest im najczęściej przepisywany. Tremfya to ten, który w ciszy przyjmuje mniejsza grupa. Wśród pacjentów objętych tymi danymi, stosujących lek z grupy IL-23, 68,8% przyjmuje Skyrizi, a 31,3% – Tremfya. Na całym rynku leków biologicznych Tremfya zajmuje czwarte miejsce – stosuje ją 11% pacjentów przyjmujących leki biologiczne – za Skyrizi (24,2%), Humirą (19,8%) i Cosentyxem (12,1%). Innymi słowy, sytuacja rynkowa jest niemal lustrzanym odbiciem tego, co widać w praktyce. Marka, o której częściej mówi się w kontekście przerywania leczenia, dociera do największej liczby pacjentów, podczas gdy marka, której pacjenci rzadko rezygnują z leczenia z przyczyn klinicznych, pozostaje poważnym konkurentem.

Access odsyła pacjentów z powrotem

W tych danych koszty i ubezpieczenie nie tylko przerywają leczenie, ale wręcz je cofają. Pacjenci opowiadają o odmowach refundacji leku Cosentyx przez Medicaid, utracie refundacji na Humirę po zmianie pracy oraz wycofaniu leku Otezla po zakończeniu programu pomocy – każda z tych sytuacji zmusza ich do powrotu do leków miejscowych, które już wcześniej się u nich nie sprawdziły.

Jakie wnioski płyną z tej analizy

Przechodzenie między terapiami ma charakter strukturalny. 73% leczonych pacjentów stosuje dwie lub więcej terapii, a odsetek pacjentów stosujących leki biologiczne potraja się między pierwszą a trzecią linią leczenia; główną przyczyną rezygnacji z terapii jest utrata skuteczności, a nie problemy z tolerancją. Co to oznacza dla zespołów ds. wprowadzania produktów na rynek i ds. marki: należy przewidzieć przejście z konwencjonalnych leków ogólnoustrojowych i doustnych na leki z klas IL-17 i IL-23 oraz połączyć komunikaty o długotrwałości działania z pomocą w dostępie do leków dostosowaną do specyfiki rynku amerykańskiego.

Luka w leczeniu łuszczycy: pacjenci chcą skutecznej tabletki, a co trzeci już próbował zastrzyku

Najpopularniejszy lek doustny na łuszczycę przechodzi znany schemat: początkowa nadzieja, a potem powolne rozczarowanie. Dane z serwisu mama health pokazują, kto go bierze i na jaką lukę w leczeniu ciągle zwracają uwagę.

Zapytaj pacjentów z łuszczycą, czego oczekują od leczenia, a odpowiedź będzie zaskakująco spójna: czysta skóra, lek, który nie sprawia im kłopotów, i sposób na jego zdobycie, który nie wymaga walki z ubezpieczycielem. Wielokrotnie mówią o tym serwisowi mama health własnymi słowami. Obecny rynek leków doustnych w USA spełnia tę listę życzeń tylko częściowo.

Dlaczego pacjenci w ogóle sięgają po tabletki?

W rozmowach łatwo dostrzec, dlaczego leki doustne są tak atrakcyjne. Dla niektórych to strach przed igłami – ta cicha obawa przed samodzielnym wstrzyknięciem, która nigdy do końca nie mija. Dla innych to po prostu urok czegoś zwyczajnego: tabletka na blacie, bez pojemnika na ostre przedmioty, bez łańcucha chłodniczego, bez żadnych rytuałów. Kilka osób opisuje preparaty do stosowania miejscowego jako brudne i czasochłonne, a leki biologiczne jako zobowiązanie, na które nie byli gotowi. Tabletka daje poczucie autonomii – to leczenie, które wpisuje się w życie, a nie je zmienia.

Ta atrakcyjność wynika z niewielkiej konkurencji. Spośród 492 potwierdzonych pacjentów leki doustne to prawie wyłącznie Otezla, która stanowi 6,9% tej grupy, a jedyna inna zatwierdzona opcja, Sotyktu, plasuje się daleko w tyle z wynikiem 0,8%.

Rysunek: wchłanianie ogólnoustrojowe po podaniu doustnym, 492 potwierdzonych pacjentów

Dane pochodzą z 14 760 godzin wywiadów przeprowadzonych przez sztuczną inteligencję. Otezla stanowi 6,9% potwierdzonych pacjentów przyjmujących leki doustne, a Sotyktu – 0,8%, biorąc pod uwagę dwie zatwierdzone opcje doustne.

Wiodący produkt do higieny jamy ustnej zbiera mieszane opinie

Właśnie w tej kwestii autonomii historia zaczyna przybierać nieprzyjemny obrót. Pacjenci stosujący Otezlę opisują znany schemat: początkowa nadzieja, a potem powolne uświadamianie sobie, że skóra tak naprawdę się nie oczyszcza albo że na chwilę się oczyściła, ale potem znów się pogorszyła. Kiedy pacjenci w tych danych odstawiają lek, głównym powodem jest tolerancja, a rozmowy z nimi wyjaśniają, dlaczego. Często pojawiają się skutki uboczne ze strony przewodu pokarmowego: uporczywe mdłości, rozstrój żołądka, przez który trudno jest dalej brać tabletki – to kompromis, na który wielu nie chce się godzić w zamian za częściową poprawę.

Inni mówią o utrudnieniach w dostępie, które nie mają nic wspólnego z samym lekiem: przekazywanie recept do aptek specjalistycznych, nagłe skoki w programach współpłatności oraz zmiany w zakresie ubezpieczenia wraz z początkiem nowego roku rozliczeniowego, przez co przez tygodnie nie mają leków.

Jedna trzecia pacjentów leczonych doustnie również przyjmowała lek biologiczny

Najbardziej wymownym wnioskiem jest to, kim właściwie są ci pacjenci stosujący leki doustne. Prawie jedna trzecia, czyli 32,4%, brała już wcześniej lek biologiczny. To nie są ludzie, którzy wybrali tabletki, żeby uniknąć zaawansowanej terapii. Przechodzili przez terapię zastrzykami, porzucili ją i zdecydowali się na leki doustne z własnych powodów: skutki uboczne, które ich zniechęciły, słabnąca skuteczność, zmiana kosztów lub zakresu ubezpieczenia albo po prostu decyzja, że zastrzyki to dla nich zbyt duże obciążenie.

Wykres: wcześniejsze stosowanie leków biologicznych wśród pacjentów leczonych doustnie – 32,4%.

Niezależnie od tego, co każdego z nich tu sprowadziło, poprzeczka, jaką stawiają ci pacjenci, jest naprawdę wysoka. Każdy lek doustny skierowany do tej grupy musi działać u osób, które już wiedzą, jak działa lek biologiczny, a wielu z nich wie też, jak to jest, gdy lek biologiczny przestaje działać.

Czego chcą pacjenci

Wystarczy trochę posłuchać rozmów, a lista życzeń sama się tworzy. Pacjenci chcą leku doustnego, który naprawdę oczyści skórę i utrzyma ją w czystości – czegoś, co działa jak remisja, a nie jak częściowa poprawa, która z czasem zanika. Chcą tego bez nudności. Chcą też, jeśli to ma znaczenie, korzyści dla stawów, a nie tylko dla blaszek. I chcą szczerości od lekarzy i producentów co do tego, co ten lek może dać komuś takiemu jak oni i jak długo to działanie prawdopodobnie się utrzyma.

W tle tego wszystkiego pojawia się apel o ułatwienie dostępu do leków: mniej przeszkód w aptekach specjalistycznych, mniej biurokratycznych zawiłości związanych z ubezpieczeniem oraz mniej luk w leczeniu spowodowanych raczej administracyjnymi zawirowaniami niż decyzjami klinicznymi.

Wykres: frustracje pacjentów a zgłaszane potrzeby

Najczęstsze powody niezadowolenia: niepełne dopuszczenie do obrotu, tolerancja leku, uciążliwość zastrzyków, ubezpieczenie i koszty. Czego oczekują pacjenci: stała skuteczność, minimalne skutki uboczne, łatwy dostęp, ulga w bólach stawów.

Ta różnica jest konkretna, a nie hipotetyczna

Żadna z tych niedogodności nie jest sama w sobie aż tak poważna. Jednak razem, w połączeniu z popularnym lekiem doustnym, który pacjenci często opisują jako nieskuteczny, pokazują, jak duża jest przepaść między tym, czego pacjenci oczekują od tabletki, a tym, co oferują dzisiejsze leki.

Skala tej szansy wynika bezpośrednio z danych: 6,9% tej grupy już stosuje lek doustny, 32,4% z nich ma za sobą wcześniejsze doświadczenia z lekami biologicznymi, a do tego stale przybywają nowo zdiagnozowani pacjenci z umiarkowaną lub ciężką postacią choroby, którzy rozważają wybór leku doustnego – który może nie wyleczyć ich skóry w pełni – zamiast preparatu do wstrzykiwań, który wielu z nich uważa za uciążliwy. Rynek na skuteczną, dobrze tolerowaną i dostępną tabletkę nie jest tu tylko teorią. On już tu jest i jasno mówi, czego chce.

Od schematów przełączania po decyzje o uruchomieniu: jak pomaga „ mama health ”

Wyniki przedstawione w tym raporcie są możliwe dzięki temu, że serwis „ mama health ” śledzi, jak pacjenci faktycznie przechodzą przez proces leczenia, a nie tylko to, gdzie ostatecznie trafiają.

Większość zespołów ds. sprzedaży dowiaduje się o trendach związanych ze zmianą dostawcy, takich jak te opisane w tym raporcie, dopiero wtedy, gdy dane dotyczące roszczeń zostaną zaktualizowane – często dopiero po upływie kwartału lub nawet później, kiedy pacjenci już zmienili dostawcę. Platforma „ mama health ” wypełnia tę lukę, przekształcając bieżące rozmowy z pacjentami w stale aktualizowany obraz tego, kto zmienia dostawcę, dlaczego i gdzie trafia dalej.

Widok momentu przełączenia w czasie rzeczywistym

Tradycyjne badania dają tylko pojedynczy obraz przebiegu leczenia pacjenta, który w momencie analizy jest już nieaktualny. Platforma „ mama health ” zastępuje ten obraz ciągle zmieniającym się obrazem opartym na tysiącach prawdziwych rozmów z pacjentami, dzięki czemu zmiana klasy leczenia czy utrata odpowiedzi pacjenta na zaawansowaną terapię stają się widoczne w momencie, gdy to się dzieje, a nie dopiero kwartał później.

Ilustracja: platforma „ mama health ”, narzędzie „Patient Journey Explorer”, łuszczyca w USA. Źródło: platforma „ mama health ”.

Jeden wspólny widok dla zastosowań komercyjnych, dostępowych i medycznych

Decyzje o zmianie terapii mają wpływ na kilka działów naraz. Dział handlowy musi wiedzieć, która marka zyskuje na popularności; dział ds. dostępu do rynku musi zrozumieć, jakie przeszkody związane z ubezpieczeniem i kosztami powodują przerwanie leczenia; a dział ds. medycznych musi sprawdzić, gdzie to właśnie tolerancja leku prowadzi do zaprzestania terapii. Platforma „ mama health ” zapewnia każdemu działowi ten sam wgląd w dane pacjentów w czasie rzeczywistym, dzięki czemu plan wprowadzenia produktu na rynek odzwierciedla jedną wspólną rzeczywistość, a nie trzy różne domysły.

Od sygnału od pacjenta do decyzji o wprowadzeniu produktu na rynek

Ponieważ sytuacja zmienia się na bieżąco, pojawiają się pewne tendencje, na które zespół ds. wprowadzania leku na rynek może jeszcze zareagować: terapia, która zaczyna tracić skuteczność, nowe możliwości łączące różne klasy leków albo odmowa refundacji, która sprawia, że pacjent wraca do leków miejscowych. W kategorii, na którą równie duży wpływ mają zmiany w wyborze leków, jak i pojedyncze preparaty, ten moment decyduje o tym, czy planujesz na podstawie tego, co pacjenci robią teraz, czy na podstawie tego, co robili kwartał temu.

Podsumowanie: preparat do stosowania miejscowego, który naprawdę oczyszcza skórę, nie trafiłby do pustej kategorii

Leczenie doustne, które zapewnia silniejsze i bardziej stabilne działanie, a jednocześnie zachowuje wygodę stosowania tabletek, wypełniłoby lukę, o której pacjenci ci już wspominali w swoich historiach leczenia.

Na podstawie 556 leczonych pacjentów, 492 potwierdzonych diagnoz i szczegółowych opisów historii leczenia pacjentów, łuszczyca w USA, 2026 r.

mama health nie jest powiązana z żadnym producentem farmaceutycznym, nie jest przez niego popierana ani sponsorowana. Nazwy marek i produktów wymienione w niniejszym raporcie pozostają własnością ich odpowiednich właścicieli i pojawiają się tu wyłącznie w formie, w jakiej podali je pacjenci, opisując historię swojego leczenia.

‍